นิทานเชิงทดลอง ดอกป๊อปปี้กับตั๊กแตน

posted on 31 May 2009 23:49 by eat-tofu in Sub-Story

กาลครั้งหนึ่งไม่นานนี้
ในวันทหารผ่านศึกเมื่อไม่กี่ปีก่อน
มีดาราสาวชื่อย่อ จ.จ.
เป็นหนึ่งในตัวแทนขายดอกป็อปปี้ อยู่แถวๆมาบุญครอง

ขณะที่เธอกำลังยืนขายอยู่บริเวณสะพานลอย
ก็มีชายพิการคนหนึ่งเดินเข้ามา
ก่อนจะยื่นแบงค์20ให้เธอ เพื่อซื้อดอกป็อปปี้เหล่านั้น

ดาราสาวถึงกับประทับใจจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่
เพราะแม้ชายคนนั้นจะเป็นเพียงคนขายตั๊กแตนสาน
แต่งตัวซอมซ่อ รวมถึงพิการทั้งเป็นใบ้และหูหนวก(ป้ายห้อยคอแกเขียนไว้อย่างนั้น)

ผู้เห็นเหตุการณ์รอบข้างต่างประทับใจ
และบอกต่อๆกันเป็นกระแส ทั้งทางเว็บบอร์ด และฟอร์เวิร์ดเมล์
กลายเป็นตัวจุดประกายความดีในสังคมแก่คนรอบข้าง
ให้ทุกคนที่ได้ฟัง อยากทำความดีเหมือนคนขายตั๊กแตนหัวใจงามคนนี้บ้าง

จนกระทั่ง...

เรื่องไปเข้าหูรายการโทรทัศน์
เลยมีการเจาะลึกถึงคนขายตั๊กแตนคนนี้ เพื่อช่วยกันเชิดชูความดี
เรื่องจึงกระจ่างว่า...

แท้จริงแล้ว
คนขายตั๊กแตน มิได้เป็นคนพิการแต่อย่างใด
แต่เขียนป้ายหลอกให้คนสงสารไปอย่างนั้นเอง
นอกจากนี้ยังมีนิสัยขี้เหล้า ชอบเอาเงินที่หาได้มา ซื้อเหล้ากินไปวันๆอีกต่างหาก

จบหักมุม180องศา
คนที่คอยติดตามข่าวมาตลอด ก็คอหักไปตามๆกัน
เสียงสรรเสริญที่เคยมี ก็เริ่มกลายเป็นเสียงสาปแช่งระงมทีเดียว

แม้ว่าตอนจบของเรื่องอาจดูไม่สวยงามเท่าไหร่
แต่อยากให้ระลึกถึงความรู้สึกดีๆที่เราได้รับในตอนแรก
มากกว่าที่จะเลือกมองในแง่ของความเลวร้ายอย่างที่สื่อนำเสนอกัน

'เรารู้สึกดีเมื่อฟังข่าวนี้'
'เรายังมีหวังกับสังคมนี้'
'เราอยากทำดีอย่างคนๆนี้'

เพราะแม้ความพิการน่าสงสารเหล่านั้นจะล้วนเป็นของปลอม
แต่ประกายความดีที่ถูกจุดขึ้นแก่คนรอบข้างนั้น นั่นแหละคือของจริง !

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
"จงทำดี แต่อย่าเด่น จะเป็นภัย !!"